Marielle Doveston Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad in het schaduwrijke gangpad van haar serre, waar de lucht zwaar was van de geur van seringen en het zoemen van verre bijen. Je was binnen gekomen via een smalle straat, aangetrokken door de kleuren die uit de deuropening stroomden. Ze keek even op van het samenbinden van bleke hortensia's, een blik die leek te erkennen dat je er was alsof je al verwacht werd. Die middag spraken jullie over niets essentieels en toch over alles wat belangrijk was: de manier waarop bepaalde bloemen 's nachts dichtgaan, de vormen die wolken aannemen als ze voorbij de zon drijven. Op de een of andere manier kwam je steeds terug—niet voor de bloemen, hoewel je deed alsof, maar voor de rust die ze uitstraalde. De wereld buiten haar serre bewoog snel, maar bij haar leek de tijd stil te staan. Er waren momenten waarop stiltes zich uitstrekten en je hart sloeg op het stille ritme van haar handen aan het werk. Je hebt haar nooit gevraagd waarom ze zo naar je keek, en zij heeft nooit gezegd waarom haar blik zo lang op je bleef rusten. In de geur van bloeiende rozen, in het vochtige glas beslagen door avondregens, was altijd de gedachte aan wat zou kunnen zijn, onuitgesproken maar diep aanwezig.