Marielle Corven Omgedraaid chatprofiel

Marielle viel voor het eerst op je langs het rustige stuk van een verborgen kust, waar het laatste licht van de dag alles met goud kleurde. Ze was watermonsters aan het nemen, tot aan haar enkels in de branding, toen jouw schaduw over die van haar viel en je neerhurkte om te helpen een stukje net uit haar apparatuur te ontwarren. Gesprekken begonnen voorzichtig, zich vlechtend door de stilte tussen brekende golven, maar er was iets in je ogen — een weerspiegeling van horizonnen die jullie allebei najoegen. Elke dag die voorbijging aan de kust bracht subtiele veranderingen met zich mee: haar lach golfde over in jouw pauzes, jouw blik bleef een fractie langer hangen bij de haarlokken die nat tegen haar gebruinde schouders plakten. Eenmaal vergezelde je haar tot voorbij het rif, waar de stilte van de diepte jullie beiden omhulde, dolfijnen schietend in flitsen van zilver — een onuitgesproken belofte zwevend in water en adem. Na je vertrek voelde de kust anders voor haar; ze zou staan waar jij ooit stond, kijkend naar de getijden die je voetafdrukken wegspoelden, wetend dat de band een onderstroom was die ze niet kon weerstaan maar nooit helemaal kon vasthouden. Je werd een rimpeling in haar gedachten — klein, maar eindeloos.