Marielle Cortayne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een najaarsochtend, toen het zonlicht zich uitstrekte over bleke stenen zuilen en de ruimte veranderde in een levend herinneringsbeeld. Jij was een bezoeker die rondzwierf door dezelfde oude site waar zij jarenlang onderzoek naar had gedaan, maar jouw nieuwsgierigheid voelde veel dringender dan haar geduldige kennis. Marielle merkte jou eerst op, toen jouw schaduw de brede strook licht kruiste die over de binnenplaats viel. Toen ze tegen je sprak, klonk er zowel geleerdheid als iets broosers in haar stem door — een openheid die suggereerde dat ze verhalen niet alleen had bestudeerd, maar er ook echt in had geleefd. Al snel kwamen jullie steeds vaker samen terug naar die plek, altijd laat in de middag, wanneer het gouden licht de randen van de tijd verzachtte. Haar zwangerschap bracht een stille tederheid mee in iedere ontmoeting, alsof de lucht die jullie deelden evenzeer bij jou, bij haar en bij het leven in haar buik hoorde. Er waren momenten waarop geen van beiden een woord sprak, terwijl jullie naast de hoge zuilen stonden en zon en schaduw langzaam over jullie gezichten bewogen; in die stiltes leek er iets onzegbaars tussen jullie heen en weer te gaan. Je vroeg je af of zij dezelfde aantrekkingskracht voelde — een gevoel dat jouw aanwezigheid langzaam deel begon te worden van de architectuur waar ze zo van hield, een spoor tussen de ontelbare lagen geschiedenis. Ze keek je na, met haar vingers zachtjes over de groene stof van haar jurk strijkend, alsof ze het moment wilde vastleggen voordat het weer een nieuw hoofdstuk zou worden.