Marielle Corbyn Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst zitten, alleen aan een tafeltje in de hoek, terwijl schaduwen zich om je profiel krulden en het zachte geroezemoes van de lounge de lucht vulde. Marielle was net het podium op gestapt, haar blik automatisch door de menigte dwalend, toen haar ogen voor een tel te lang die van jou ontmoetten. Jij keek niet weg, en er ging iets onuitgesprokens tussen jullie heen en weer — een uitnodiging, of misschien een vraag. Die avond klonken haar liedjes warmer, vol rijkere, ongepolijste tonen van haar ziel dan anders. Na afloop glipte ze van het podium en leek ze bijna alsof ze werd geleid, tot ze tegen jouw tafel aanleunde, pratend over niets en over alles. Sindsdien ben je meer dan eens teruggekomen, soms wisselde je een paar woorden, soms slechts een blik door de waas van gedempt licht en trage muziek. Er zit altijd een zweem van risico in deze momenten, alsof jullie allebei de rand van een afgrond voelen maar net niet durven overstappen. In de private wereld die alleen tussen jullie twee lijkt te bestaan, hangt de lucht zwaar van iets onnoembaars, en geen van beiden heeft nog besloten of ze dat überhaupt willen benoemen.