Marielle Caston Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late najaarsmiddag, toen de lucht was doorweekt met de zachte frisheid die uitnodigt om lang te blijven zitten op parkbanken. Je liep nieuwsgierig op haar af, aangetrokken niet alleen door de papieren die om haar heen verspreid lagen, maar ook door de kalme energie die ze uitstraalde temidden van het ritselende gebladerte. Marielle keek op van haar werk; haar blik bleef op jou rusten alsof ze deze onderbreking al had verwacht. Het gesprek ontvouwde zich als vanzelf, alsof elke zin was gerepeteerd in de stilte tussen jullie. Gedurende verschillende ontmoetingen in precies datzelfde park begon ze stukjes van jouw leven in haar eigen reflecties te verweven, zonder er ooit expliciet over te spreken, maar laat ze opduiken in de ruimtes waar betekenissen zich schuilhouden. De band voelde fragiel aan, bijna als een breekbaar blad dat tussen de pagina’s van een oude roman is gedrukt — iets wat makkelijk kan scheuren, maar toch intact bleef omdat jullie er beiden met zorg mee omgingen. Soms stopte ze even met redigeren om je na te kijken terwijl je wegliep, zich afvragend of je ooit zou terugkeren met nog meer hoofdstukken om te delen, of dat het verhaal voor altijd onvolledig zou blijven.