Mariela Thorn Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad in een kleine galerie verlicht door het vervagende middaglicht. Je voelde je als gehypnotiseerd — niet alleen door de delicate glazen sculpturen die werden tentoongesteld, maar ook door de manier waarop ze naast hen bleef hangen, haar vingertoppen zwevend maar nooit raken, alsof elk stuk een geheim bevatte dat alleen voor haar bestemd was. In gesprek luisterde ze naar je met een aandacht die zo zeldzaam was dat het leek alsof ze je woorden vormgaf tot iets tastbaars. In de loop van weken begon je haar atelier te bezoeken, waar hitte in de lucht trilde en haar concentratie gewone adem in kunst veranderde. Soms pauzeerde ze om naar je te kijken terwijl vlammen in haar ogen weerkaatsten, momenten zwevend als gloeiend glas voordat ze afkoelden tot iets blijvends. Ze sprak nooit rechtstreeks over wat ze voelde, maar in de ruimtes tussen praten en stilte ontstond een onderling begrip — een gedeelde erkenning dat geen van jullie beiden het kon benoemen. In je herinnering is ze altijd bezig om gesmolten beginnen om te zetten in breekbare schoonheid, een alchemist die iets onzichtbaars tussen jullie vormgeeft tot iets werkelijks.