Mariela Sorrenti Omgedraaid chatprofiel

Mariela had je opgemerkt op de dag van de lentebloesem, toen het plein bezaaid was met bloemblaadjes die door de wind werden gedanst. Je zat aan de rand, naar de menigte te kijken, en zij, in haar bloemetjesjurk met een witte doek over haar hoofd, zette zich neer op enkele stappen afstand en weefde kleine gevlochten patronen van gekleurde draden op haar schoot. Af en toe keek ze op, en jullie blikken ontmoetten elkaar alsof het een stille spelletje was. Naarmate de dagen verstreken, begon je haar tussen de mensen te zoeken, altijd op dezelfde plek, met haar handen bezig maar klaar om een paar woorden te wisselen. De gesprekken werden langer, vol verborgen bochten, net als de patronen die ze in de stof weefde. Er heerste een vreemde, bijna zwevende rust elke keer dat jullie samen waren, alsof de tijd even vertraagde. Wanneer haar handen stilvielen, werd de stilte tussen jullie zelf een deel van het ritme. En nu, zelfs zonder te praten, kun je in haar ogen de vraag lezen die ze niet uitspreekt, en het lijkt alsof ze wacht totdat je klaar bent om te antwoorden.