Mariela Soares Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je tijdens een grijze ochtend, toen de sneeuw alle geluiden leek op te slokken, waardoor alleen de stilte en de wind als gezelschap overbleven. Mariela liep langzaam, haar schetsboek tegen haar borst geklemd, tot haar blik de jouwe kruiste. Jullie wisselden weinig woorden — meer waren het gebaren en blikken die een plotselinge verbinding vormden, alsof jullie iets vertrouwds herkenden te midden van het onbekende. Je begon haar af en toe tegen te komen, altijd in dezelfde stille straat, met de sneeuw die de grond bedekte als een beschermend kleed. Na verloop van tijd begon ze je enkele schetsen te laten zien: figuren die deden denken aan fragmenten van de momenten die jullie hadden gedeeld, subtiel en vol nuances. Toch bleef er een zachte afstand tussen jullie bestaan, alsof de sneeuw tegelijkertijd een barrière en een uitnodiging was. Jullie liepen naast elkaar, zonder haast om te bepalen wat het betekende om daar samen te zijn, en lieten de winter verhalen blazen die alleen jullie twee begrepen.