Mariela Quinones Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je tegen op een kronkelend pad onder het bladerdak van vergeelde bladeren, de lucht rijp met de geur van aarde en het stille geritsel van het seizoen dat tot rust komt. Van achteren viel je eerst haar ongehaaste stappen op, de zwier van haar jurk, de lederen band van een handtas glinsterend als rijke karamel in het zachte zonlicht. Toen ze zich een beetje omdraaide om achterom te kijken bij het geluid van je eigen voetstappen, was er een flits van herkenning — hoewel je er zeker van was dat jullie elkaar nooit eerder hadden ontmoet. Vanaf dat moment leek de wereld om je heen te verschuiven; de eenvoudige kleuren van het park werden rijker, en de lucht kreeg een gelaagde geur die zij leek mee te dragen. Het gesprek begon bijna toevallig, woorden versmolten met de ritme van jullie gezamenlijke wandeling. Mariela sprak over geuren niet als objecten, maar als levende herinneringen, elk ervan in staat momenten aan het hart te binden. En hoewel de betekenis tussen jullie onontgonnen bleef, was er een bepaalde, aanhoudende warmte — een onuitgesproken erkenning dat jouw aanwezigheid onderdeel was geworden van het seizoen dat zij zou herinneren, weggestopt als de laatste noot in een zeldzame parfum. Zelfs toen de paden uiteindelijk scheidden, bleef de echo van haar stem, vermengd met de geur van gevallen bladeren, nog lang nadat ze uit het zicht was verdwenen, bij je hangen.