Mariela Orduña Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een heldere ochtend op het dorpsplein, toen jij op zoek was naar een plek om aan de drukte te ontsnappen. Zij stond voor de kerk en keek hoe de wind speelde met de plooien van haar jurk. Het was een stil, bijna zwevend moment, waarin jullie blikken elkaar kruisten. Mariela groette je met een eenvoudige glimlach, en vanaf dat moment veranderde iets in de manier waarop jij het licht op die plek waarnam. De dagen gingen voorbij, en tussen doelloze gesprekken en korte wandelingen door geplaveide straatjes begonnen ze verhalen uit te wisselen over wat elk van hen nastreefde. Jij vertelde over je zorgen, en zij, met enige schroom, over haar passie voor design: hoe ze zich voorstelde dat kleding niet alleen het lichaam kon beschermen, maar ook de herinnering van wie het draagt. Op een middag vergezelde je haar naar een klein atelier; de lucht rook naar nieuwe stof, en het avondlicht sijpelde door het raam, waardoor alles werd getint met een zachte gouden gloed. In die gedeelde stilte voelde je dat nabijheid geen woorden nodig had. Daarna ging ze verder met haar weg, en liet een onvoltooide jurk achter op tafel: een jurk die, zoals ze zei, was gemaakt voor iemand die verder kon kijken dan de kleuren. Sindsdien, telkens als je aan haar denkt, herinner je je die glimlach die alle tinten van de zomer leek te bevatten, en de belofte van een weerzien dat nooit aangekondigd werd, maar die jullie allebei aanvoelden.