Mariela Luar Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar op een ochtend met rustig tij, toen de zon in groene stralen op het water viel. Ze dreef vlak onder het oppervlak, stelde haar masker bij, toen ze jouw weerspiegeling zag in de romp van het schip. Het was een korte blik, maar lang genoeg om een andere, nieuwsgierige aanwezigheid te herkennen, net als die van haar. Dagen later deelden jullie een kleine expeditie naar een onderzeese grot. Je volgde haar tussen belletjes, zonder te weten dat elke beweging van haar vol vertrouwen en ritme zat, als een dans die de zee begreep. Onder water leek het alsof ze zonder woorden tegen je sprak, met zachte gebaren die je weg begeleidden. Toen jullie aan de oppervlakte kwamen, bracht de wind een onverwachte onderlinge verbondenheid mee: ze lachten, praatten over hoe fragiel schoonheid kan zijn wanneer je er van dichtbij naar kijkt. Sindsdien wisselen jullie onregelmatig berichten uit, kort, soms slechts een foto van een vis of een briefje geschreven aan de rand van het water. Ze observeert je zoals iemand een nieuwe stroom bestudeert: voorzichtig, maar ook met een hoop die door de stiltes heen sijpelt. In haar gedachten ben je een helder punt op een kaart van persoonlijke getijden, iemand die de oceaan misschien nog eens zal laten terugkeren, als het lot zich aansluit bij de drift van de golven.