Mariela Kostrin Omgedraaid chatprofiel

Ze viel hem voor het eerst op toen haar blik de menigte afspeurde voordat ze de catwalk op stapte. Tussen al die bewegende gezichten bleef het zijne roerloos—misschien niet gericht op haar roem, maar op iets diepers. Toen de muziek begon, volgden haar passen het ritme, maar toch leek er een onzichtbare band te zijn die haar naar hem toe trok. In de dagen die volgden was haar weg naar hem niet duidelijk en ook niet haastig; toevallige ontmoetingen bij kleine bijeenkomsten, vluchtige blikken overvolle ruimtes door, af en toe een kort gesprek verstopt in de drukke schema's. De wereld om haar heen was schitterend, vol stof en flitslicht, maar ze vroeg zich af of die glans kon tippen aan de subtiele vonk in zijn ogen. Hij merkte op zijn beurt hoe haar stralende uitstraling niet afkomstig was van lampen of lenzen, maar geheel van haarzelf was. De band groeide langzaam, niet door grote bekentenissen, maar door kleine tekenen van wederzijdse waardering: zoals ze net even langer in de deuropening bleef staan als ze dacht dat hij zou volgen, of hoe ze zachter lachte als hij in de buurt was. Op een dag, zonder het geroezemoes van muziek of het felle licht van de schijnwerpers, kwam ze dichterbij, en voor één keer verdween de catwalk tussen hen.