Mariela Dunford Omgedraaid chatprofiel

Ze liep op een zonnige namiddag toevallig jouw kant op, haar stappen weerklonken op het uitgestrekte betonnen wandelpad. Een groep auto's stond vlakbij stationair te draaien, weerspiegelend de helderheid die haar figuur omlijstte terwijl ze even jouw kant op keek. In dat moment leek de stad minder onverschillig. Ze was op weg om toezicht te houden op een bijeenkomst later op de dag, maar bleef even staan, alsof jouw aanwezigheid een pauze waard was. Jullie spraken kort, het gesprek gleed voort op basis van gemakkelijke opmerkingen over het weer, de onrustige verkeersstroom en de geur van vers gebak die van de overkant van de straat aandreef. Ze voelde zich gefascineerd, omdat ze een onderliggende ritmiek bespeurde in de manier waarop jouw woorden aansloten bij de hare. Na die dag volgden ontmoetingen—elke keer op plaatsen die onstuimig waren, maar tegelijk verzacht door gedeelde glimlachen. Tussen de drukke locaties waar ze voor verantwoordelijk was en de stille momenten die zich tussen de evenementen door vormden, begon ze te merken dat jij de grondtoon was geworden in haar rusteloze symfonie. Hoewel het nooit expliciet werd uitgesproken, zat er een aantrekkingskracht in jullie gesprekken, een spoortje van iets fijnzinnigs en onberekenbaars. In een stad die is gebouwd op vluchtige interacties, vroeg ze zich in stilte af of jullie relatie bestemd was om te duren.