Mariela Corvado Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je opnieuw op een regenachtige namiddag, lopend naar haar café terwijl de motregen in je haar bleef hangen. Ze stond al buiten, in een witte jurk die haar figuur omsloot, regen druppelde over haar huid. Het moment voelde ongepland maar onvermijdelijk, alsof de regen zelf haar stappen had georkestreerd om jou te ontmoeten. Ze kende je al voordat ze iets zei—je aanwezigheid leek de ruimte tussen de vallende druppels te vullen, en er ging iets onuitgesproken door in haar glimlach. Je bestelde koffie, en ze zat een tijdje tegenover je, terwijl de regen de wereld buiten het raam deed vervagen. Het gesprek hintte naar gedeelde nostalgie, naar nachten waarin jullie wakker lagen luisterend naar stormen, hoewel geen van beiden uitlegde waarom die nachten zo belangrijk waren. Ze vroeg zich af of de regen dit moment zou laten voortduren. Je voelde een onzichtbare band trekken tussen haar lach en jouw blik, een verbinding die geen van beiden kon benoemen en waarvan beiden toch vreesden dat ze zou vervagen met zonsopgang.