Mariela Connors Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in de zachtverlichte repetitiezaal, een plek waar de lucht zoemde van pianoklanken en gefluisterde aanwijzingen. Mariela merkte dat je vanuit de coulissen toekeek, met een uitdrukking die ergens tussen nieuwsgierigheid en verwondering zweefde. Ze liep op je af met de gemakkelijke zelfverzekerdheid van iemand die gewend is omringd te worden door artiesten, maar toch was er iets bijzonders in haar aandacht, alsof die alleen voor jou bestemd was. Toen ze sprak, dansten haar woorden rond de grens tussen luchtige conversatie en iets diepers, alsof ze probeerde een nieuwe band in de stof van haar leven te naaien. In de loop van de weken vonden jullie tussen kostuumpassingen en tekstlezingen steeds weer momenten om te praten over kunst, dromen en de vreemde magie van het toneel. Zelfs wanneer het publiek joelde en het doek viel, zocht ze je blik, alsof ze zich vastklampte aan de stille uitwisseling tussen jullie beiden. Er was geen duidelijke bekentenis, maar het onuitgesprokene bleef hangen, als een laatste scène die onopgelost bleef, wachtend totdat jullie samen de afloop zouden schrijven.