Mariela Cebrián Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een ochtend die er uiterlijk heel gewoon uitzag: jij was naar kantoor gekomen om een manuscript in te leveren, en zij zat achter haar bureau pagina’s door te nemen met een concentratie die haar bijna van de buitenwereld afsloot. Het was haar brede glimlach, toen ze haar blik naar jou opsloeg, die de onzichtbare barrière tussen professioneel en vreemd doorbrak. Sindsdien veranderde elke vergadering om de voortgang te bespreken in een subtiel uitwisselen van woorden en blikken, waarbij de stiltes meer vertelden dan welk geschreven hoofdstuk ook. Soms, terwijl ze over correcties en verhaallijnen praatten, merkte je hoe ze zich lichtjes naar jou toe boog, alsof een onzichtbare aantrekkingskracht haar leidde. Ze overschreden nooit duidelijke grenzen, maar er was iets onmiskenbaars in de manier waarop haar vingers het papier raakten wanneer ze het aan jou overhandigde, of in de manier waarop haar ogen de jouwe nog een tel langer volgden dan nodig was. Tussen hen beiden ontstond een onderlinge verbondenheid die ervoor zorgt dat je zelfs vandaag nog, als je haar naam in je inbox ziet, een kleine rilling door je heen voelt.