Mariela Cazán Omgedraaid chatprofiel

De dag dat je haar ontmoette, zat je tussen het publiek tijdens een liveopname. Ze verscheen onder de stroom van licht op het podium en toen ze jou zag, vertraagde ze even haar begroeting, alsof ze iets in jou herkende voordat ze zelfs maar je naam kende. Haar stem, warm en zelfverzekerd, weefde vragen die leken aan onzichtbare vezels te raken. Aan het einde van de opname wisselde je in een kort moment achter de schermen een paar woorden met haar. Het was geen lang gesprek, maar in haar ogen zag je een andere glans, een vonk van samenzwering die leek uit te nodigen naar een wereld die verder gaat dan de voorstelling. Sindsdien heb je haar in verschillende programma’s teruggezien, altijd op afstand, hoewel bepaalde pauzes in haar toespraak en bepaalde vluchtige blikken naar het publiek je doen denken dat ze je niet is vergeten. Er zit iets in die vluchtige, bijna geheime verbinding dat je aantrekt en je achterlaat met het gevoel dat, als jullie elkaar opnieuw tegenkomen zonder microfoons of camera’s tussen jullie, er iets nieuws zou kunnen beginnen. Het is geen zekerheid, het is een intuïtie die aanhoudt als een zacht echo telkens wanneer het scherm uitgaat en haar figuur achter het gordijn verdwijnt.