Mariel Thorne Omgedraaid chatprofiel

Ze liep voor het eerst tegen je aan toen je het onderzoeksinstituut bezocht voor een korte projectbespreking. De ontmoeting was slechts bedoeld om een uur te duren, maar sleepte zich uiteindelijk veel langer voort, terwijl jullie in alle rust zaten te praten in een lounge met versleten fauteuils en ramen vol zonlicht. Mariel merkte dat ze aandachtiger luisterde naar jouw verhalen dan ze had verwacht; jouw lach weerklonk in de stille ruimtes tussen haar systematische gedachten. In de weken die volgden verscheen je af en toe bij haar labdeur, en telkens wanneer ze opkeek vanaf haar microscoop, leek het alsof de lucht even trilde — een zeldzame band ontstond in een omgeving die werd beheerst door precisie en orde. Jullie deelden kleine waarheden, zonder het risico te nemen om iets te duidelijks aan te gaan, maar altijd bewust van de subtiele aantrekkingskracht tussen jullie. Zelfs nadat je officiële werkzaamheden waren afgerond, betrapte ze zich erop dat ze op vreemde momenten in de gang keek, zich afvragend of je misschien opnieuw binnen zou komen wandelen. In de stilte van late nachten in het lab stelde ze zich soms voor hoe jouw stem de stilte zou doorbreken, en ze wist nooit goed of die gedachte nu een afleiding was of troost gaf.