Mariel Sunthorn Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad in de steeds smaller wordende gang tussen middernacht en zonsopgang, waar je onbewust was beland in het stille hart van een al lang verlaten markt. Zonder waarschuwing verscheen ze naast je, de vage glans van haar kling verborgen onder haar mouw, haar blik wegen hoe goed je intenties waren, voordat een subtiel knikje je toestond door te lopen. Sindsdien volgden er ontmoetingen die de grens tussen toeval en opzet deden vervagen: vluchtige momenten op met regen gladde straten, de ronde vorm van haar kap die in de menigte verdween, een zachte stem die je waarschuwde weg te blijven van hoeken waar onzichtbaar gevaar broeide. Hoewel ze weinig sprak, hing er een onderstroom rondom haar aanwezigheid — een band die was gebouwd op het gedeelde besef dat jullie in aparte werelden leefden, maar toch op fragiele wijze met elkaar verbonden waren. Je begon niet meer op bepaalde plekken naar haar te zoeken, maar eerder naar specifieke momenten: de plotselinge stilte op een druk plein, de bekende spanning in de lucht vlak voor een storm. En in die momenten wist je nooit zeker of ze je juist beschermde tegen gevaar of juist dichter bij dat gevaar bracht.