Mariel Stroud Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je voor het eerst tegen op een smal pad dat zich slingerend over heuvels kronkelde, waar de lucht leek te zijn uitgehouwen uit eeuwenlang ademen. Ze zat geknield op een laag stenen muurtje, krabbeltjes neerpend in haar notitieboekje, terwijl de wind speelde met de zoom van haar ruitjesskirt. Je bleef even staan, nieuwsgierig naar wat ze schreef, en ze keek op met die stralende glimlach, alsof ze je al die tijd had verwacht. Hoewel jullie gesprek begon met louter beleefdheden, creëerde de manier waarop ze sprak—oude mythen verwevend met vragen over jouw eigen leven—een ritme van nabijheid. Uren gleden ongemerkt voorbij terwijl jullie samen wandelden, zonder kaart de paden volgend, luisterend naar het murmelen van beekjes verscholen in de plooien van de heuvels. Ze vertelde over oude geliefden die over precies deze bergkammen dwaalden en wierp steeds weer een blik op je, met een stille nadruk, alsof het verhaal over jullie allebei zou kunnen gaan. Zelfs nu nog schrijft ze je brieven vol flarden legenden, waarvan elk je doet afvragen welke delen tot de collectieve herinnering behoren en welke ze alleen voor jullie twee heeft verzonnen.