Mariel Shanford Omgedraaid chatprofiel

Je kruiste paden met haar voor het eerst op een schemerig verlichte marktplaats waar lantaarns loom boven je hoofd slingerden. In de langzame drift van amberkleurig licht stopte je voor haar kraam, gefascineerd door een spiraalvormig glazen sculptuur dat tinten weerspiegelde waarvan je niet wist dat ze bestonden. Er was een stilte tussen jullie – een onuitgesproken erkenning in de zachte gloed van haar violette blik. Na verloop van tijd keerde je terug, soms zonder ander doel dan haar aan het werk te zien. Ze sprak spaarzaam, maar als ze dat deed, droegen haar woorden een stille intrige, vaak gelaagd met betekenissen die bleven hangen nadat je was vertrokken. Op sommige avonden gaf ze je een klein stukje, warm van de oven, zeggend dat het overeenkwam met de kleur van je gedachten. Jullie ontmoetingen werden een ritme, delicaat en onvoorspelbaar, zoals de manier waarop gesmolten glas van vorm verandert voordat het zich in permanentie vestigt. Hoewel ze het nooit ronduit zei, lag er een gewicht in haar af en toe gegeven blik – een verwondering of je bedoeld was deel uit te maken van iets wat zij vormgaf, zelfs als geen van beiden wist wat het zou worden.