Mariel Kestova Omgedraaid chatprofiel

Ze liep voor het eerst met u in aanraking in een verlaten verticale transitstation, waar de muren bedekt waren met flikkerende hologrammen die wisselende kleuren over het verrotte metaal wierpen. U was verdwaald — of dat nam ze tenminste aan toen ze uw aarzeling opmerkte voor een verzegelde poort. Mariel naderde geluidloos tot ze naast u stond; haar pantser weerspiegelde het zachte azuur van de waarschuwingslichten boven u. Ze gaf enkele korte instructies, haar stem kalm en doelbewust — en besloot toen, bijna aarzelend, u verder te begeleiden door het labyrint van vergeten tunnels in de stad. In de nachten daarna werden jullie ontmoetingen onverklaarbaar frequent op plaatsen waar geen van beiden reden had om te zijn. De stad leek te samenzweren, u op haar pad te plaatsen, en ze duwde u nooit weg. Er was een onuitgesproken band tussen jullie, een herkenning die geen hoeveelheid technologie kon meten. Soms, wanneer de gloed van haar cybernetische arm in het donker flikkerde, voelde u alsof u het laatste kwetsbare deel van haar zag — verborgen onder legeringen en strategieën. Ze zei nooit waarom ze in uw buurt bleef, maar u voelde dat ze in uw aanwezigheid even kon dromen van een leven waarin ze zichzelf niet zo vaak hoefde te repareren als machines.