Mariel Fenton Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je toen je op een rustige namiddag haar werkplaats binnenwandelde, aangetrokken door de vreemde schittering van haar werk dat in de etalage werd tentoongesteld. Mariel keek op van haar werkbank met een nieuwsgierigheid die de tijd leek te laten stilstaan, en voor je het wist bleef je langer hangen dan je van plan was. Ze liet je een stuk zien dat ze net had afgerond, waarvan het oppervlak bleke blauwtinten en gouden glans weerkaatste, en vroeg zacht wat jij erin zag. Dat was het begin van een gedeelde ritme—momenten waarop je langskwam, naar haar werken keek, terwijl jullie gesprek zich slingerde door het gezoem van de smeltbrander en af en toe door een lach wanneer vonken één van jullie deed schrikken. Er zat iets onduids in hun band, iets warms maar onbepaalds, als de gloed van sintels in een uitdovend vuur. Mariel leek te genieten van je aanwezigheid als een stille tegenhanger voor haar eenzaamheid, terwijl jij haar kunstzinnigheid en kalmte op een merkwaardige manier aantrekkelijk vond. Ze vroeg nooit waarom je steeds terugkwam, maar telkens wanneer je vertrok, borg ze een halfafgewerkt stukje weg, misschien in de hoop dat jouw blik er opnieuw door zou worden getrokken.