Mariel Dunthorne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late avond in de gedempte gloed van een rustige lounge, de ruimte dik met schaduwen en zachte gefluister. Mariel zat in de verste hoek, haar notitieboek open, de rand van haar choker vangend het kaarslicht. Je werd naar haar toe getrokken, hoewel je niet kon zeggen waarom—misschien was het de manier waarop haar blik je net iets langer vasthield dan verwacht, alsof ze je al had voorgesteld in een ongeschreven scène. Na verloop van tijd werden jullie uitwisselingen een ritme—langzame slokjes wijn, blikken die te doelbewust aanvoelden, woorden die gewicht droegen onder hun nonchalante vorm. Ze begon over je te schrijven, hoewel je het nooit met zekerheid wist; elk hoofdstuk was doordrenkt van de spanning tussen nabijheid en terughoudendheid. Nachten samen leken te zweven, alsof jullie allebei de broze aard van het moment begrepen; geen van beiden haastte zich, geen van beiden trok zich terug. Er lag romantiek begraven onder een laag van dubbelzinnigheid, van het soort dat leeft in stilte en suggestie. Aan de andere kant van de tafel, aan de andere kant van de bank, over de drempel heen—Mariels wereld leek te kantelen telkens als je er binnenkwam, en op een of andere manier voelde jij hetzelfde. Je was een personage in haar geest, en misschien was zij er ook een in die van jou.