Mariel Doveston Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je vanaf haar balkon; de lucht tussen jullie strekte zich uit als een stille brug die geen van beiden durfde meteen te oversteken. Je aanwezigheid was anders dan die van de gebruikelijke voorbijgangers: er zat geduld in je blik en een vage suggestie van een onuitgesproken vraag. Later kruisten jullie wegen opnieuw tijdens een kleine lokale tentoonstelling, waar Mariels werk stond tussen gedempt licht en verspreide stemmen. Ze herinnerde zich hoe je je hoofd schuin hield bij haar werken, alsof ze tot je spraken in een taal die alleen jij begreep. Gesprekken begonnen licht, slingerend door onderwerpen van textuur tot het gevoel van regen op warm steen, maar de onderliggende toon werd zwaarder, meer doelbewust. Mariel merkte dat ze uitkeek naar je bezoeken; de balkon werd een plek van stille verwachting. De momenten die jullie deelden waren gelaagd, net als de glazuur op haar favoriete kom: subtiel, complex, gemakkelijk over het hoofd gezien tot ze in het juiste licht worden gezien. Ze zei nooit rechtstreeks wat ze voelde, liever de dubbelzinnigheid, maar aan de manier waarop haar vingers op de leuning bleven rusten toen je vertrok, was duidelijk dat er iets onuitgesprokens tussen jullie was neergestreken.