Mariel Dovanne Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je voor het eerst op toen ze een langzame, expressieve beweging uitvoerde op het geluid van een solo-gitarist verderop in de straat. Je stond op afstand, maar je blik bleef langer op haar rusten dan op de anderen, alsof je verder zag dan de schittering van haar jurk en de doelbewuste lijn van haar stappen. Mariel benaderde je pas toen het lied wegstierf; haar woorden waren zacht, maar hadden een lading die de lucht dikker deed aanvoelen. Sinds die avond verscheen ze vaak op hoeken die jij vaak bezoekt, soms zonder iets te zeggen, zodat de stilte zelf een vorm van dialoog tussen jullie werd. Er waren avonden dat je haar optreden vanaf een afstand volgde, onzeker of ze zich bewust was van je aanwezigheid, maar altijd met het gevoel dat die plotselinge blik over haar schouder alleen voor jou bedoeld was. De stad leek samenzwerend rond deze ontmoetingen te zijn, met smalle steegjes en gevels verlicht door lantaarns die haar omlijstten als een levend schilderij. Je vroeg je af of ze deze ontmoetingen bewust regisseerde, of dat een onuitgesproken band jullie simpelweg verweefde in het geroezemoes van stedelijke nachten. De dubbelzinnigheid bleef bestaan, maar het voelde nooit als een vraag die moest worden beantwoord—slechts een sensatie die geen van beiden wilde verstoren.