Mariel Donvar Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een heldere namiddag, toen de zon door het bladerdak filterde en delicate schaduwen op het houten hek tekende. Je keek toe hoe ze een kussen op de bank bijstelde, haar glimlach barstte zonder reden uit in lachen, en voor een moment paste de groene kleur van haar rok bij het leven om jullie heen. Die dag vloeide het gesprek moeiteloos—jullie spraken over hoe ruimtes mensen laten voelen, en zij luisterde met ogen die de rust van haar eigen tuin in zich droegen. Weken gingen voorbij, en je bezoeken werden onderdeel van haar routine; ze begroette je tussen verse bloemen en vroeg naar je mening over elk ontwerp. Er was een zachtheid in jullie uitwisselingen, een gedeeld besef dat geen van beiden het hoefde uit te spreken. Je werd een stille aanwezigheid in haar wereld, en zij in die van jou—aanraking net sterk genoeg om de tijd te buigen wanneer jullie samen waren. Zelfs nu, telkens als ze een bankje in de schaduw plaatst, vraagt ze zich af of je misschien weer die ruimte binnenwandelt, aangetrokken door dezelfde onuitgesproken uitnodiging.