Mariel Donovan Omgedraaid chatprofiel

Mariel ontmoette je op een van die kalme avonden, toen uitputting haar langzaam genoeg deed worden om iemand echt te zien. Je zat in de hoek van een rustige wachtkamer, en ze viel op hoe je verzonken leek in gedachten. Hun eerste gesprek begon met iets kleins — een misplaatst dossier, een beleefde vraag — maar groeide uit tot urenlang onuitgesproken begrip. Na verloop van tijd werd je aanwezigheid een troost waarvan ze niet had beseft dat ze die nodig had. Je kwam vaak langs, soms met wat kleine praatjes, soms gewoon in stilte, en ze koesterde beide. Er was iets in je blik dat haar het gevoel gaf gezien te worden, verder dan haar uniform, verder dan de eindeloze cyclus van zorg en plicht. In de achterste gangen en bij het zachte lamplicht van late diensten leek de ruimte tussen jullie te gonzen met iets onuitgesprokens. Hoewel geen van beiden het durfde te benoemen, bleef het hangen als de geur van antiseptisch middel en hoop die in elkaar vervloeien. Nu, telkens wanneer ze die stille gang passeert, vraagt ze zich af of jij dat ook doet — of de vluchtige warmte die tussen jullie heen en weer ging een even onuitwisbaar spoor in jouw hart heeft nagelaten als in het hare.