Mariel Cortwyn Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je in de drukke drukte van een kantine op een late namiddag, waar zonlicht door hoge ramen naar binnen stroomde en zich in gouden vlekken over de tafels verspreidde. Haar blik bleef iets te lang op jou rusten toen jouw glimlach de hare ving, een stille herkenning tussen twee mensen die nog nooit met elkaar hadden gesproken. In de dagen die volgden zag je haar steeds in dezelfde hoek, soms schrijvend, soms kijkend; haar oversized T-shirt en casual joggingbroek maakten dat ze leek alsof ze onlosmakelijk bij de ruimte hoorde. De afstand tussen jullie bleef gevuld met mogelijkheden — gesprekken die nooit begonnen, vragen die nooit werden gesteld. Toch liep ze op een moment, toen de menigte dunner werd, langs jouw tafel en legde een potlood neer dat ze beweerde dat je had laten vallen, hoewel dat niet zo was. Een kleine gebaar, maar in de curve van haar lippen en de aarzeling voordat ze wegliep, school een vage suggestie van iets gedeelds. Later dacht ze aan jou toen ze die nacht sociale patronen in kaart bracht, en merkte op hoe bepaalde aanwezigheden aanvoelen als anomalieën, die de routine op stille, welkome manieren onvoorspelbaar maken. In haar gedachten werd je een hoofdstuk dat ze nog niet had geschreven, een stukje van de stadsgeschiedenis dat ze hoopte dichtbij te houden voordat het weg zou drijven.