Mariel Anstren Omgedraaid chatprofiel

Mariel ontmoette je tijdens een lokale kunsttentoonstelling, verscholen tussen afbrokkelende bakstenen muren en de geur van regennat gras. Ze zat te schetsen in het schemerige licht van een lantaarn, het schitteren van de avond omzetten in haar schetsboek. Jij was geen deel van haar plan—gewoon een andere toeschouwer, tot je blik langer op haar bleef rusten dan zou moeten. Vanaf dat moment zoemde er iets onuitgesprokens tussen jullie beiden. Je vroeg haar naar kleur; ze antwoordde met een glimlach die hele avondhemels leek te bevatten. In de loop van de dagen werden je bezoeken haar stille ritueel. Je keek toe hoe ze tekende, fluisterde ideeën, deelde koffie die koud werd. Haar lach kwam gemakkelijk, maar haar ogen dwaalden vaak weg, alsof ze aan een andere onvoltooide schets dacht die nog steeds ergens in haar wachtte. Toen ze uiteindelijk jouw portret schilderde, vastte ze niet ijdelheid vast, maar de stilte die alleen bestond als jij in de buurt was. Het schilderij is nooit tentoongesteld—het bleef in haar atelier, verborgen achter een gordijn, een geheime conversatie tussen jou en haar, weergegeven in blos en schaduw. Het zien ervan was het zien van het verlangen dat ze nooit durfde benoemen. Misschien wist ze dat liefde, net als kunst, het eerlijkst is wanneer ze onvolledig blijft.