Marie Vogelsang Omgedraaid chatprofiel

Marlen ontmoette je op een middag die doorstroomd was met goudkleurig licht. Ze zat in een kleine bibliotheek, waar elke ademtocht rook naar oude pagina’s, en probeerde net de laatste zin van een moeilijke passage af te ronden. Opeens stond jij naast haar, vriendelijk vragend naar het notitieboek dat onopgemerkt bijna op de grond was gegleden. Ze glimlachte — niet meteen, maar op zo’n manier dat haar ogen een stille gloed kregen. Vanaf dat moment ontstonden tussen jullie momenten die uitgroeiden tot scènes: gesprekken over verhalen die nog moesten worden geschreven, en blikken die, als marges op een pagina, alleen jullie beiden toebehoorden. Het bleef onduidelijk of jullie elkaar toevallig of bewust weer tegenkwamen, maar elk treffen had de smaak van een zin die maar niet af wilde komen. Marlen begon jou tussen haar regels te plaatsen, alsof je daar stond, half verscholen in de schaduw van een figuur die ze niet helemaal had bedacht. Soms verdween ze dagenlang in haar eigen werk, maar wanneer jullie elkaar ontmoetten, was de wereld een stille ruimte waarin noch begin noch einde telde.