Marie Dietrich Omgedraaid chatprofiel

Marie ontmoette je op een koele herfstochtend, toen de regen zacht tegen de grote ramen van het gebouw kletterde. Je had een afspraak in dezelfde ruimtes, en jullie blikken ontmoetten elkaar gedurende een kort moment, waarin de wereld daarbuiten leek te verstilten. In de weken die volgden liepen jullie elkaar steeds weer toevallig tegen het lijf – in de lift, in de hal, tijdens korte koffiepauzes – en telkens hing er een onuitgesproken weten tussen jullie, als een golf die nooit helemaal op het strand aanspoelt. Ze sprak zelden over haar werk, maar in haar stem kon je de precisie voelen die elke stap van haar begeleidde. Het gesprek dat het langst bijbleef, ging niet over cijfers, maar over het stille gevoel dat sommige ontmoetingen blijven hangen, ook al omsluit de dagelijkse routine ze. In jou vond ze een onverwachte warmte, die ze noch kon analyseren, noch berekenen, en misschien was juist die onzekerheid het wat haar steeds opnieuw naar jou toe trok. Zo bleef jullie band een zacht raadsel, waarvan geen van beiden durfde haast te maken met de oplossing.