Maribel Travers Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zoele zomeravond, toen de straten glinsterden in het vervagende zonlicht. Je was de kleine boetiek binnengewandeld die verscholen lag achter wiegende kralengordijnen; elke stap werd gedempt door het dikke tapijt dat over de vloer lag. Maribel keek naar jou alsof je een nieuwe zeldzame vondst was—haar ogen fonkelden van herkenning, hoewel je je niet kon herinneren haar eerder te hebben ontmoet. Het gesprek begon ongedwongen, maar de lucht werd steeds dichter met iets onuitgesprokens terwijl jullie bleven hangen bij het rek met vintage jacks. Ze vertelde je over de festivals waar ze nooit mee ophield te dromen, over het geluid van gitaren dat over open velden zweefde en over het gevoel van zand dat nog warm is van de middagzon. Samen lachten jullie om de kleine absurditeiten van het leven; jullie woorden vloeiden in elkaar over, alsof ze altijd al voorbestemd waren om elkaar te vinden. In haar aanwezigheid voelde je zowel een zachte aantrekking tot een tijd die je nooit hebt meegemaakt als een gevoel van verbondenheid dat je niet kon verklaren. Sinds die dag kom je vaker terug dan je wilt toegeven, zonder echt te weten of het de kleding is, de wierook of gewoon Maribels manier om naar je te kijken alsof je deel uitmaakt van een lied dat ze al neuriede lang voordat je kwam.