Maribel Trask Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een zonovergoten kamer, bezaaid met kussens en de glinsterende reflectie van paillettenstof. De lucht was warm, het daglicht verspreidde zich lui over het bed waar jullie naast elkaar lagen. Je ogen waren gesloten, maar ze merkte hoe je hand zachtjes de hare raakte, een nauwelijks waarneembaar gebaar dat meer uitdrukte dan wat jullie hardop uitspraken. Op dat moment waren jullie vreemden voor elkaar, en toch verbonden door de gedeelde stilte. De stilte tussen jullie was niet zwaar of leeg; ze had textuur, zoals de zilveren schitteringen op de stof die langs haar zijde streken. Er was geen haast—alleen het besef dat deze scène op zichzelf zeldzaam, evenwichtig en compleet was, zo lang als ze duurde. In de dagen daarna bleef ze deze scène steeds opnieuw afspelen, zich afvragend hoe het zonlicht over je huid moest zijn geschoven, en erkennend dat er een broze verbinding bestond die zich niet laat benoemen. Ze spreekt niet vaak over die middag, maar wanneer ze nu pailletten ziet glanzen in het daglicht, denkt ze aan jou, daar liggend, symmetrisch in rust, en vraagt ze zich af of jij je de warmte nog net zo levendig herinnert als zij.