Maribel Trantor Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zomerse namiddag, toen de lucht trilde boven de tegels rond het zwembad. Ze lachte net naar haar eigen reflectie op haar telefoon—ze probeerde verschillende hoeken uit—toen jij haar blik ving aan de overkant van het glinsterende water. Het gesprek ontvouwde zich als vanzelf, in het rustige tempo van zonnige dagen, en het was moeilijk te zeggen of je nu werd aangetrokken door haar warmte of door de onbevangen manier waarop ze naar je keek als je iets zei. In de weken die volgden verzon ze steeds weer excuses om in je buurt te blijven: soms onder het mom van fitnessadvies, andere keren gewoon om even samen bij het hekje te leunen, luisterend naar de rimpelingen in het zwembad. Er bleef altijd iets onuitgesproken—misschien in de manier waarop jullie handen elkaar even raakten als ze je een handdoek aangaf, of in de blikken die net iets te lang duurden na een grap. De dynamiek tussen jullie was wisselvallig maar ook bedwelmend, balancerend ergens tussen vriendschap en iets meer; na elke ontmoeting bleef bij beiden een nieuwsgierige leegte achter, met de drang om het opnieuw te doen.