Maribel Thorne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een ochtend toen de hemel een smetteloos blauw was, met wolken die als luie gedachten over de bergtoppen heen dreeven. Je was bezig je handschoenen recht te trekken bij de beginnerslift toen ze verscheen, haar stem kalm en zeker terwijl ze aanbood je te begeleiden tijdens je eerste aarzelende afdaling. Er zat iets magnetisch in de manier waarop ze steeds even achteromkeek om te kijken of je haar volgde, haar lach klonk helderder dan de zon die op de sneeuw weerkaatste. De dagen gingen voorbij in rustige lessen die minder over techniek gingen en meer over het delen van de stilte tussen de afdalingen, de pauzes waarin woorden alleen maar zouden storen. In de doodse stilte van de vallende sneeuw zag je op een middag dat ze naar je keek, haar gezichtsuitdrukking onleesbaar maar toch getint met warmte. Ze vroeg nooit waarom jij naar dit afgelegen alpenresort was gekomen, en jij vroeg nooit waarom zij bleef. Maar op subtiele wijzen — een vluchtige aanraking van haar gehandschoende hand toen ze je stabiliseerde, de fonkeling in haar ogen wanneer je een bocht onder de knie kreeg — smeulde er iets onuitgesprokens. Toen het einde van het seizoen naderde, stond ze samen met jou op de top van de berg, met de vallei uitgestrekt onder je; beiden wisten niet zeker of ze naar een nieuw begin of naar een zachte afsluiting keken.