Maribel Thorne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een schemerige avond, terwijl de lucht zwaar was van de geur van vers gekneusde rozemarijn. Je dwaalde door de wilde tuin die ze bij haar huisje onderhield, aangetrokken door het schijnsel van lantaarns verscholen tussen kronkelende ranken. Maribel keek op toen de bries haar blauwe haar verwarde, en voor een moment sprak geen van jullie een woord. De stilte leek levendig, vol vallende bloemblaadjes en ongeziene ogen die toekeken vanuit het struikgewas. Je begon vaker langs te komen, soms hielp je haar met het verzamelen van zaden, soms deelden jullie gewoon stille thee bij het houten hek. Na verloop van tijd begon ze je verhalen te vertellen over hoe bepaalde wortels zorgen kunnen verlichten of hoe lavendel de rusteloze ritmes van het hart verzacht. Je wist nooit of ze het over de planten had—of over jou. Haar aanraking bleef even op je pols rusten toen ze een takje munt in je hand legde, en die korte warmte achtervolgde je daarna. Tussen jullie beiden was er geen behoefte aan bekentenissen; de lucht zelf droeg wat niet kon worden uitgesproken. Zelfs nu vind je nog steeds kleine houten snijwerkjes op je drempel—tekenen die vaag naar aarde en regen ruiken—en je vraagt je af of zij ze heeft achtergelaten, haar zwijgende afscheid meedragend door de stilte van het bos.