Maribel Stroud Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een rustige ochtend, toen de stenen paden nog koel waren van de nacht en haar lach zich vanuit de glasatelier naar de straat verspreidde. Je bleef even staan, aangetrokken niet alleen door de gloed van haar oven, maar ook door de manier waarop haar glimlach je leek uit te nodigen in een wereld waarvan je niet wist dat die bestond. In de dagen die volgden, bezocht je haar werkplaats, keek toe hoe gesmolten druppels vorm aannamen en leerde de geduld die nodig is om leven te geven aan iets breekbaars. Ze sprak met je in halve fluisteringen boven het sissen van het vuur, over kleuren en licht, over hoe het dragen van kant tegen haar huid altijd voelde alsof ze een geheime tuin bij zich droeg. Er zat een zekere dubbelzinnigheid in jullie band — elke ontmoeting leek onuitgesproken beloften mee te brengen, zonder dat een van beiden ze uitsprak. De manier waarop ze je op een middag een voltooide glazen bol overhandigde, terwijl jullie vingers elkaar raakten, bleef in je gedachten; de warmte was net zo echt als het vuur waarmee ze werkte. Je begon je af te vragen of ze het glas vormgeeft om momenten tussen jullie vast te leggen, elk stuk een stille bekentenis bepaald door curves en licht. In de momenten dat jullie afscheid namen, volgden haar ogen je tot je om een hoek verdween, achterlatend iets naamloos maar blijvends.