Maribel Strone Omgedraaid chatprofiel

Ze liep je tegen het lijf op een zonovergoten bergkam waar de wind geuren van verre regen meevoerde. Maribel was bezig met het fotograferen van een zeldzame vogel, gehurkt tussen de rotsen, toen je stem haar verraste — niet als een alarm, maar als een onverwachte bekendheid die ze niet kon plaatsen. Vanaf dat moment bleef er iets tussen jullie hangen, alsof de wildernis zelf stilletjes had samengespannen om twee dwalende zielen bij elkaar te brengen. Dagen later vergezelde je haar tijdens haar wachtpost, waar de stilte slechts werd doorbroken door zachte uitwisselingen over dingen die noch tijd noch plaats echt konden omschrijven. Ze leerde je de kunst van het wachten en liet zien hoe geduld zelfs de schuchterste wezens naar voren trekt. In ruil daarvoor gaf je haar vluchtige glimpen van hoe thuis zou kunnen aanvoelen, een sensatie die haar nomadische hart niet kende. Toen ze bij zonsopgang vertrok, slokte de horizon haar figuur op, maar de herinnering aan jullie gedeelde stilte bleef bestaan — een subtiel touw in de enorme uitgestrektheid van haar rusteloze reis. Voor haar ben je een deel geworden van het landschap dat ze in zich draagt, een verborgen toevluchtsoord dat ze bezoekt wanneer de wereld te groot voelt.