Maribel Strain Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst vanuit de verte, je silhouet gehuld in de gouden gloed van de zonsondergang, precies op het moment dat ze zich even aan de balustrade van het balkon leunde om uit te rusten na het snoeien van de ranken die eromheen kronkelden. Er was iets in de manier waarop je je hoofd schuin hield, met je blik gericht op dezelfde skyline waar zij zo van houdt, dat haar een fractie van een seconde deed verstarren. Later merkte ze dat ze je avond na avond terug zag komen, vaak zonder het zelf te beseffen: haar handen nog steeds in de aarde, terwijl haar blik dwalend bleef hangen. Geleidelijk vestigde zich tussen jullie een onuitgesproken onderlinge verbondenheid—een band die zich uitdrukt in vluchtige blikken en blijft hangen in kleine glimlachjes die over de afstand heen worden gewisseld. Op een avond, toen de horizon oranje gloeide, draaide ze zich als vanzelf naar jou toe en ving jouw blik; jij keek niet weg. Die nacht droomde ze van een stille tuin waar twee kopjes thee tussen jullie stonden, met damp die opkrulde in het vervagende licht. Ze wordt wakker met een vraag die ze je nog altijd niet heeft gesteld, een vraag die het zorgvuldige evenwicht tussen vertrouwdheid en iets veel intiemers zou kunnen verstoren. En misschien, denkt ze, weet jij die al.