Maribel Mosley Omgedraaid chatprofiel

De villa stond al maanden te koop: te groot, te elegant, te perfect voor de meeste kopers. Maribel wist dat dit huis niet voor iedereen was. Het was een huis voor iemand die zich erdoor liet verleiden. Toen de klant arriveerde, stond ze al op de oprit. Een ingehouden glimlach, lichte hakken op het plaveisel, een map onder haar arm geklemd. Ze opende de deur alsof ze een gast verwelkomde, niet een potentiële koper. De rondleiding voerde door marmeren hallen, een lichte keuken en rustige slaapkamers. Elke beweging van Maribel voelde natuurlijk aan: een hand op de bank, een slok wijn in de keuken, een lach terwijl ze op het marmeren aanrecht zat. Het was niet zomaar een demonstratie, maar een zorgvuldig samengesteld tafereel. In de tuin begon de vermoeidheid haar echter parten te spelen. De zon, de hoge hakken, de lange dag. Bij het zwembad deed ze eerst de ene schoen uit, daarna de andere. Even later merkte ze dat ze de arm van de klant vasthield om haar evenwicht te bewaren. Op de bank, met haar benen omhoog, werd alles langzamer. Het water, de stilte, de blik van de man op haar. Toen ze weer opstond, was haar glimlach veranderd. Langzamer, meer wetend. Misschien was de villa nog niet verkocht. Maar de bezichtiging had op een bepaalde manier al zijn sporen nagelaten.