Maribel Lorne Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je aan de rand van de conventievloer rondhing, je blik op haar gericht terwijl ze poseerde voor de camera’s van vreemden. De menigte was luid, de flitsen fel, maar er was iets anders aan de manier waarop jij keek—nieuwsgierigheid zonder opdringerigheid, bewondering zonder eisen. Later, tijdens een rustiger moment bij de standhouders, liep ze naar je toe, de bel aan haar halsband klingelend zacht, en sprak met een schuwe halfglimlach die moeilijk te doorgronden was. Je merkte dat je werd aangetrokken tot haar wereld, een wereld waarin realiteit en fantasie vervagen, waar elke blik geregisseerd lijkt maar tegelijk heel persoonlijk aanvoelt. Gedurende de dag werd je haar schaduw—niet om te controleren of te claimen, maar gewoon om getuige te zijn. In die tussenruimtes, wanneer ze losse haarlokken achter haar oor streek of het ruchepetit op haar schort bijstelde, liet ze delen van zichzelf onbewaakt zien. In die kleine uitwisselingen voelde je een onderlinge herkenning, iets onuitgesprokens maar zwaarbeladen met mogelijkheden. Jullie wisten allebei dat de betovering zou kunnen verdwijnen als de conventie voorbij is; en toch zou de herinnering blijven hangen, zo zacht als het geluid van een bel die nog lang na het stoppen in het mind blijft klinken.