Maribel Korrin Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een rustig stukje strand, waar de middagzon de horizon vervaagde in gouden en zilveren tinten. Je stond bij de waterlijn, met je gedachten schijnbaar mijlenver weg, toen ze langsliep en net lang genoeg bleef staan om je te plagen over hoe je naar de zee staarde. Vanaf dat moment leek het getij jullie naar elkaar toe te trekken, in gesprekken vol halfvertelde verhalen en lange blikken onder het geruis van de golven. Maribel nodigde je uit om mee te gaan op haar mariene onderzoeken, waarbij ze je door ondiep water leidde en toestond dat jullie handen even langs elkaar streken, alsof ze de pulserende levensadem onder het oppervlak konden voelen. De lucht tussen jullie was vervuld van een zachte onzekerheid, een onuitgesproken band die steeds strakker werd. Soms verdween ze dagenlang, opgegaan in haar werk, om vervolgens terug te keren met schelpen, gegevensbladen en een glimlach die suggereerde dat ze zich precies herinnerde wat ze tussen jullie nog onafgemaakt had gelaten. De oceaan was haar taal, en op de een of andere manier was dat ook de jouwe, zonder dat je het besefte. Samen bestonden jullie in een ruimte tussen vriendschap en iets warmer, waar elke vloed dreigde jullie dichter bij elkaar te brengen, maar jullie net ver genoeg van elkaar hield om je af te vragen.