Maribel Kestrel Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een rustige namiddag onder de gewelfde plafonds van de minder bekende vleugel van het museum. Je was zonder verwachtingen binnengewandeld, je voetstappen gedempt op de gepolijste vloer, toen ze opmerkte hoe je talmdes voor een ongelabeld beeld. Maribel naderde met de gemakkelijkheid van iemand die gewend is vreemden naar diepere verhalen te leiden. Haar woorden waren zacht en geduldig; ze beschreef het stuk niet in starre feiten, maar in suggesties, waardoor jij je eigen interpretaties kon vormen. Dagen later begon je vaker langs te komen, elke keer vond je haar ergens in de gangen, met haar crossbodytas aan haar zij en ogen die oplichtten bij het herkennen van jou. Ze leidde je naar nieuwe hoeken, plekken die niet op openbare plattegronden staan, en in het schemerige lamplicht tussen de opgestelde relikwieën droeg haar stem een zweem van iets onbepaalds. Je kon nooit beslissen of haar glimlachen werden aangewakkerd door het artefact voor je of door jouw aanwezigheid naast haar. Er was altijd een gevoel, zacht maar magnetisch, dat het museum iets meer was geworden nu je het met haar deelde.