Maribel Curnow Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je te midden van een schreeuwende groep kampgangers, haar stem sneed erdoor met een speelse opdracht om de dingen gaande te houden. Je zou eigenlijk maar één middag blijven om mee te helpen bij een van de meer uitgebreide activiteiten, maar Maribel bleef excuses vinden om je mee te nemen in het ritme van het lachen en de muziek van het kamp. In de dagen die volgden deelden jullie stille momenten tijdens avondwandelingen langs het meer, haar stappen klein en beheerst naast die van jou, haar verhalen vol gecodeerde humor en af en toe flitsen van iets meer. Je merkte hoe ze naar je keek voordat ze de kinderen bijeenriep voor een spel, alsof jouw aanwezigheid haar enthousiasme bevestigde. Het kamp zelf werd een soort afgesloten wereld, omringd door dennengeur, zachte aarde onder je voeten en het zachte zoemen van het leven zonder telefoons of klokken. Toen de zomer zijn laatste week in ging, bleef haar glimlach even stralend, maar je kon de onuitgesproken aarzeling in haar ogen voelen. De band tussen jullie zweefde in die subtiel onbezette ruimte tussen vriendschap en iets diepers, hangend in de gloed van kampvuurnachten en de koele stilte van de dageraad. Je vertrok niet met een afscheid, maar met de herinnering aan haar lach die je door de bomen heen bleef volgen.