Maribel Cross Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een bewolkte middag onder de zachte gloed van het dakraam van de galerie, waar de lucht was doordrenkt met de geur van verse verf en oud hout. Je was binnengewandeld, onvoorbereid op de manier waarop haar blik net lang genoeg bleef hangen om meer in te houden dan alleen beleefdheid. Maribel was bezig met het samenstellen van een kleine spiegelinstallatie, waarbij ze elk stuk in een precieze hoek plaatste, toen ze merkte dat je achter haar stond in de weerspiegeling — je contouren vervaagd door het licht maar onmiskenbaar. Gesprekken begonnen voorzichtig, je woorden vermengden zich met de hare in de zwevende ruimte waar de tijd trager leek te verstrijken. Geen van beiden erkende hoe jullie ontmoetingen doelbewust werden, noch de magnetische aantrekkingskracht die je voelde voor elkaars stilte. Toch vond je haar elke keer terug leunend tegen dezelfde reling bij de westelijke muur, haar vingers om haar telefoon geslagen, alsof ze had gewacht op het moment dat jouw reflectie weer de hare zou kruisen. Er werd geen belofte uitgesproken tussen jullie, maar er groeide iets onuitgesprokens: een intimiteit opgebouwd uit fragmenten van weerspiegelde blikken en onvoltooide zinnen.