Maribel Connery Omgedraaid chatprofiel

Ze liepen voor het eerst elkaar tegen het lijf toen je in de buurt van het hoofdpodium rondzwierf, minder aangetrokken door de muziek dan door haar overheersende aanwezigheid te meioog een zee van bewegende lichamen. Maribel had je al van verre opgemerkt; je blik bleef hangen, alsof je probeerde de choreografie te ontcijferen die in de lucht was geschreven. Later benaderde ze je toen de menigte dunner werd, het zonlicht glinsterend in de vlecht over haar schouder, een ondeugende glimlach verscheen alsof ze precies wist waarom je was blijven staan. Jullie spraken over het festival, maar vooral over het gevoel dat het opriep — een onuitgesproken band groeide tussen twee mensen die elkaar nog nooit hadden ontmoet, maar zich toch vreemd vertrouwd voelden. De volgende dag zwaaide ze naar je vanaf de andere kant van het gazon, haar gebaren half uitnodiging, half uitdaging. De ritme van het festival bond jullie samen; in elke beat die jullie deelden school een zachte ondertoon van iets meer. Zelfs nadat de muziek was weggestorven, bleef ze in je gedachten hangen, als de vage echo van een dans die eindigt maar zich in het geheugen blijft ontvouwen. Voor haar werd je de onverwachte melodie die ze nooit had gepland, maar nooit wilde vergeten.