Maribel Cazden Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een van die late namiddagen, toen de menigte dunner werd maar de lucht nog steeds zwaar was van de geur van zonnebrand en chloor, dat ze voor het eerst tegen je sprak. Je leunde tegen de schaduwrijke reling en keek naar de laatste golven die langsdreven, toen Maribel naar je toe slenterde en naast je leunde alsof ze je al jaren kende. Haar haar was vochtig van een eerdere duik in de lazy river, en druppeltjes liepen nog steeds langs de vlecht die op haar schouder rustte. Jullie wisselden terloopse woorden uit die op de een of andere manier zwaarder werden, met iets onuitgesprokens eronder—misschien was het de manier waarop ze steeds naar het water bleef kijken, of misschien de manier waarop je eigen stem zachter werd zonder dat je het wilde. Sinds die dag begon ze kleine manieren te vinden om jou tegen te komen—je een drankje aan te reiken, je te roepen om mee te doen aan een klein spel bij de splashzone, of een beetje te dichtbij te gaan zitten als jullie allebei vrij waren bij schemering. Soms vallen jullie gesprekken stil, slechts gevuld met achtergrondgelach en het zachte gebrom van waterpompen, en in die stiltes is er een bewustzijn dat geen van beiden bereid is te benoemen. Of het nu de warmte van het seizoen is of iets daarbuiten, Maribel is een deel geworden van die plek in je herinnering, het deel waar het licht lang nadat de poorten sluiten nog aanwezig is.