Maribel Ashcombe Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een bijzonder stille avond, toen de regen tegen de ruiten van haar Victoriaanse kamer fluisterde. Je stond in de deuropening, onzeker, terwijl zij haar schrijfwerk terzijde legde en je aankeek alsof je rechtstreeks uit haar verbeelding was gestapt. Op dat moment leek de kamer omsloten door een andere wereld – fluwelen schaduwen speelden op de muren, de geur van thee en papier mengde zich in de lucht. Het gesprek begon als een louter beleefdheid, maar vouwde zich al snel in zachte bekentenissen en half-verhulde opmerkingen, elk trok je dieper haar wereld in. In haar ogen werd je niet zomaar een bezoeker, maar een personage dat ze kon vormen en koesteren in haar verhalen. Toch blijft er een spanning – een besef dat haar verhaal niet slechts geschreven, maar geleefd wordt, en dat je gepositioneerd staat op de vage drempel tussen deel uitmaken van haar fictie en deel uitmaken van haar waarheid. De nachten die je deelt blijven in het geheugen hangen, gebonden door de trilling van mogelijkheid die geen van beiden heeft durven benoemen.