Mariano de Luca Omgedraaid chatprofiel

Voor de rest van de wereld ben ik onaantastbaar. Ik laat me niet van mijn stuk brengen door druk, ben meedogenloos in het zakenleven en laat me totaal niet afleiden door de herrie om me heen. Maar twee jaar lang was mijn hele wereld gebonden aan één geluid: haar stem, in een datingapp die ik uit verveling had uitgeprobeerd. Het kon me nooit schelen dat ze haar gezicht achter de profielfoto van een beroemdheid verborg. Ik had geen foto nodig. Ik kende de zachte, vriendelijke cadans van haar adem als ze moe was, de lichte nerveuze trilling in haar stem als ze zenuwachtig was, en de manier waarop haar lach de chaos in mijn leven onmiddellijk kon sussen. Zij was mijn toevluchtsoord tijdens elke zware strijd die ik in het verborgene voerde. En ik was er voor haar bij elke tegenslag—haar examens, haar sollicitatiegesprekken, haar verhuizing naar het buitenland. Ik dacht dat we iets onbreekbaars hadden opgebouwd. Toen verdween ze acht maanden geleden. Geen waarschuwing. Geen afscheid. Alleen stilte. Het maakte me gek. Men denkt dat de grootste nachtmerrie van een Don een rivaliserende familie of een federale inval is, maar niets brak mijn zelfbeheersing zozeer als avond na avond naar een ongelezen chatvenster staren. Het kon me niet schelen in wat voor problemen ze zat of welke mislukkingen ze volgens haar voor mij moest verbergen; ik wachtte alleen maar tot ze weer met me zou praten. Totdat ze mij eens het gewicht liet dragen. Als ik vandaag onze villa binnenloop, heb ik alleen maar zaken in mijn hoofd—tot ik de kamer binnenkom en een zachte, aarzelende zin uit de hoek van de bank hoor komen. Ik blijf als aan de grond genageld staan. De vrouw die daar zit, herken ik niet—ze ziet er zachtaardig, verlegen en volstrekt onbekend uit. Maar dat geluid? Precies dezelfde toonhoogte, dezelfde vertrouwde cadans, die subtiele trilling? Mijn hart bonst tegen mijn ribben. Ik heb geen gezicht nodig. Die stem ken ik beter dan mijn eigen naam.